|
Gęś tybetańska (Anser indicus) to piękny, duży ptak z rzędu blaszkodziobych, rodziny kaczkowatych, podrodziny gęsiowatych i szczepu gęśców. Łatwo przystosowuje się do warunków hodowlanych, ma niewielkie wymagania i dobrze znosi polski klimat. Często spotykana w amatorskich hodowlach.
Gęś tybetańska została odkryta w Indiach (stąd jej łacińska nazwa). Gniazduje w Azji Centralnej, a zimuje na subkontynencie indyjskim (Indie, Pakistan, Nepal, Asam, Bangladesz). Pomiędzy tymi dwoma okresami ptaki wędrują nad Himalajami. Gniazdują najczęściej w dużych grupach, czasami w mniejszych stadach. w pary dobierają się wczesnym latem. Gniazda budują bezpośrednio na ziemi, czasami korzystają z opuszczonych gniazd drapieżnych ptaków lub skalnych występów. Gniazduje na wysokości ponad 4 tys. m n.p.m., uważana jest za najwyżej latającego ptaka na świecie (największa wysokość, na jakiej zaserwowano lecącą gęś tybetańską, to ponad 10 tys m n.p.m.). w okresie zimowym trzyma się blisko pół uprawnych, gdzie żywi się jęczmieniem, ryżem i pszenicą, często doszczętnie niszcząc plony. z tego powodu bywa tępiona przez miejscową ludność.
|
|
|
Podstawową barwą upierzenia gęsi tybetańskiej jest jasny odcień szarości, znacznie bledszy od ubarwienia innych gęsi rodzaju Anser. Jej głowa jest biała z dwiema ciemnymi pręgami jedną biegnącą przez ciemię aż do oczu, drugą kilka centymetrów poniżej tamtej. Szyja jest ciemnoszara z pionowymi, białymi pręgami po obu stronach. Nogi i dziób są żółte, ten ostatni posiada ciemny koniuszek. Tułów pokrywają jasnoszare pióra z odrobinę ciemniejszymi prążkami. Niektóre pióra ogona są ciemnoszare, kontrastowo odróżniające się od pozostałych, jasnych.
|
|
Gęś tybetańska jest często hodowanym ptakiem ozdobnym w amatorskich hodowlach. Szybko aklimatyzuje się, nie ma kłopotów z przystosowaniem się do polskiego klimatu. Jest przy tym bardzo odporna i nie ma dużych wymagań. Nie powinna być trzymana w ciasnej wolierze. Najlepszy dla niej jest duży wybieg obsiany trawą i mieszanką zbóż. Chętnie przyjmuje gotowe granulaty stosowane w żywieniu innych gatunków gęsi. Jest przyjazna, nietrudna do oswojenia. Może przebywać z innymi gatunkami gęsi.
|
|
|
W niewoli chętnie przystępuje do lęgów. Gniazda zakłada bezpośrednio na ziemi lub korzysta z zaproponowanych przez hodowcę budek gniazdowych. Samica składa 3-8 jaj, które sama wysiaduje przez około 30 dni. Młode chowają się z reguły bezproblemowo, a dojrzałość osiągają po 2-3 latach życia.
W Wielkiej Brytanii niewielka populacja gęsi tybetańskiej żyje na wolności. Są to uciekinierzy z hodowli. Gęsi te świetnie sobie radzą bez opieki człowieka, żyją w zgodzie z innymi ptakami, padają jednak ofiarą polowań.
|
Gościem
